حکایت - سیه چرده‌ای را کسی زشت خواند

سیه چرده‌ای را کسی زشت خواند
جوابی بگفتش که حیران بماند ۱

نه من صورت خویش خود کرده‌ام
که عیبم شماری که بد کرده‌ام ۲

تو را با من ار زشت رویم چه کار؟
نه آخر منم زشت و زیبا نگار ۳

از آنم که بر سر نبشتی ز پیش
نه کم کردم ای بنده پرور نه بیش ۴

تو دانایی آخر که قادر نیم
توانای مطلق تویی، من کیم؟ ۵

گرم ره نمایی رسیدم به خیر
وگر گم کنی باز ماندم ز سیر ۶

جهان آفرین گر نه یاری کند
کجا بنده پرهیزگاری کند؟ ۷

چه خوش گفت درویش کوتاه دست
که شب توبه کرد و سحرگه شکست ۸

گر او توبه بخشد بماند درست
که پیمان ما بی ثبات است و سست ۹

به حقت که چشمم ز باطل بدوز
به نورت که فردا به نارم مسوز ۱۰

ز مسکینیم روی در خاک رفت
غبار گناهم بر افلاک رفت ۱۱

تو یک نوبت ای ابر رحمت ببار
که در پیش باران نپاید غبار ۱۲

ز جرمم در این مملکت جاه نیست
ولیکن به ملکی دگر راه نیست ۱۳

تو دانی ضمیر زبان بستگان
تو مرهم نهی بر دل خستگان ۱۴