شماره ۱۲۲۱ - ای دلم چون پسته از شور نمک بریان تو

ای دلم چون پسته از شور نمک بریان تو
سوخت مغز استخوانم پسته خندان تو ۱

من کجا پیدا شوم جاییکه همچون ذره اند
صد هزاران آفتاب از مهر سرگردان تو ۲

عقل و هوش و دین و دل صرف تو کردم ایپسر
گر ترا با جان من کارست آنهم زان تو ۳

میکنم یاد دهانت و آتش لب تشنگی
کی شود تسکین بیاد چشمه حیوان تو ۴

گر شود از خاک ما هر ذره چشم روشنی
سیر نتوان گشتن از نظاره جولان تو ۵

بلبل عرشیست اهلی ایگل از وی رو متاب
چند روزی کاندرین گلشن بود مهمان تو ۶