شماره ۱۲۵۰ - رسید مست من از می برخ گل افکنده

رسید مست من از می برخ گل افکنده
رخی و صد گل خوبی لبی و صد خنده ۱

کلاله بسته و چون گل گشاده پیشانی
زرشک او مه تو چین بچهره افکنده ۲

گشاده از مه ابرو چو حلقه کعبه
در امید بروی هزار درمانده ۳

کسیکه کشته خوبان نشد چه میداند
که زهر چشم بتان مرده میکند زنده ۴

چو مه بر آمده از صورتی که از شرمش
فرو رود بزمین آفتاب تابنده ۵

بجمله ملتفت اما تغافلش با من
تفافلی بهزار التفات ارزنده ۶

سر نیاز نهادم بسجده آن بت
که ای بحسن خداوند و ما همه بنده ۷

همیشه خلعت حسن تو تازه باد چو گل
ولی زیاد مبر اهلی کهن ژنده ۸