هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، با استفاده از استعاره‌ها و نمادهای عرفانی و عاشقانه، به موضوعاتی مانند عشق، رهایی، صبر، و پذیرش تقدیر می‌پردازد. شاعر از ساقی می‌خواهد که شراب بریزد تا او را مست کند و از غم‌ها رها شود. همچنین، او از درد فراق و سنگدلی معشوق شکایت می‌کند و آرزو می‌کند که آزادی‌اش را از دست ندهد. در نهایت، شعر بر اهمیت عشق و تسلیم شدن در برابر تقدیر تأکید دارد.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به مصرف شراب و مفاهیم مرتبط با مستی نیاز به درک بالاتری دارد.

شماره ۱۲۶۲ - ساقیا می بقدح ریز و ببد مست مده

ساقیا می بقدح ریز و ببد مست مده
مصلحت نیست جز این مصلحت از دست مده ۱

بیخطا سنگدلان شیشه دل می شکنند
دل بدینطایفه تا صبر و توان هست مده ۲

ماهی شست بتانیم و بدین دام خوشیم
یارب آزادی ما هرگز ازین شست مده ۳

گر شوی کشته پی سرو بلندی باری
همت از دست بهر مرتبه پست مده ۴

گه گهی نوش وصالی بچشان جان مرا
تلخی زهر فراقم همه پیوست مده ۵

مدعی را بهل از دام غمت تا بجهد
باسیران محبت ره وارست مده ۶

اهلی از دست تو گر چرخ ستاند همه چیز
همه عالم بده و ساقی سرمست مده ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۶۱ - زلف سیه شانه کن جام مدامی بده
گوهر بعدی:شماره ۱۲۶۳ - نوح اگر طوفان او افسانه مردم شده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.