هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به بیان دردها و رنجهای بشری میپردازد. با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند طوفان نوح، شهسوار، قارون و مجنون، شاعر از ناپایداری دنیا، ظلم حاکمان، و رنجهای عاشقانه سخن میگوید. در پایان، شاعر اشاره میکند که عشق و مستی میتواند انسان را از جامعه دور کند، همانطور که مجنون از مردم گریخت.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و ادبی نیاز به پیشزمینهای از ادبیات فارسی دارند.
شماره ۱۲۶۳ - نوح اگر طوفان او افسانه مردم شده
نوح اگر طوفان او افسانه مردم شده
صد چو آن طوفان در آب دیده ما گم شده ۱
شهسوارا، تا تو جولان میکنی بر رخش ناز
بس سر پاکان که خاک راه و زیر سم شده ۲
تند میرانی و بس کز هر طرف آهیست گرم
مرکبت غرق عرق از فرق سر تا دم شده ۳
سوختم تا شب سگش را خفته دیدم بر زمین
بهر او خاکستر من بستر قاقم شده ۴
پیش رندان قصه قارون مگو در میکده
زانکه صد قارون نهان در پای خاک خم شده ۵
میرمد آهوی چشم مست او از مردمان
زان سبب اهلی چو مجنون وحشی از مردم شده ۶
صد چو آن طوفان در آب دیده ما گم شده ۱
شهسوارا، تا تو جولان میکنی بر رخش ناز
بس سر پاکان که خاک راه و زیر سم شده ۲
تند میرانی و بس کز هر طرف آهیست گرم
مرکبت غرق عرق از فرق سر تا دم شده ۳
سوختم تا شب سگش را خفته دیدم بر زمین
بهر او خاکستر من بستر قاقم شده ۴
پیش رندان قصه قارون مگو در میکده
زانکه صد قارون نهان در پای خاک خم شده ۵
میرمد آهوی چشم مست او از مردمان
زان سبب اهلی چو مجنون وحشی از مردم شده ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۵۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۶۲ - ساقیا می بقدح ریز و ببد مست مده
گوهر بعدی:شماره ۱۲۶۴ - ای با سگت فرشته دم از بندگی زده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.