شماره ۱۲۶۷ - مرغ غافل چه دل آسوده بنظاره شده

مرغ غافل چه دل آسوده بنظاره شده
که بهر غنچه ازین باغ دلی پاره شده ۱

صحبت خلق جهان مایه آزار دل است
ای خوش آندل که بکوی عدم آواره شده ۲

از ستمهای تو ایماه که نالد بفلک
که فلک همچو تو بد مهر و ستمکاره شده ۳

عاشقان تو بشبگیر در آن قافله اند
که چراغ رهشان ثابت و سیاره شده ۴

آه ازین سنگدلی وه که اثر در تو نکرد
آب چشمم که رهش در جگر خاره شده ۵

جان همه لطف تو اهلی سگ تو
چاره او کن از الطاف که بیچاره شده ۶