هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که بر اهمیت سکوت، پرهیز از ظواهر فریبنده، و توجه به باطن تأکید دارد. شاعر با استفاده از استعاره‌هایی مانند «عیسی نفس» و «سبوی سفال»، گذرا بودن دنیا و ارزش حقیقت را یادآور می‌شود. همچنین، از گریه و اندوه به عنوان طوفانی ویرانگر یاد می‌کند و به ستایش زیبایی‌های معنوی می‌پردازد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی استعاره‌ها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

شماره ۱۲۷۰ - پیش تو هر که هست چو صورت خموش به

پیش تو هر که هست چو صورت خموش به
عیسی نفس تویی دگران چشم و گوش به ۱

خواهد سبوی جسم چو سنگ اجل شکست
پس این سبو سفال سگ میفروش به ۲

گر می چنان خوری که نگویند زهر باد
گر زهر میخوری بحقیقت ز نوش به ۳

طوفان آب دیده جهان میکند خراب
گر دیک دل ز گریه نیارم بجوش به ۴

اهلی ز وصف لاله رخان لب چه بسته یی
بلبل بهر صفت که بود در خروش به ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۶۹ - در حسرت تو مردن ما از حیات به
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷۱ - از خواب جامه چاک و پریشان برآمده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.