شماره ۱۲۷۲ - ای ز ملاحت آتشی بر جگر ملک زده

ای ز ملاحت آتشی بر جگر ملک زده
خون شده از ملاحتت صد جگر نمکزده ۱

مردمک دو چشم من نیست قدمگه سگت
وای که کعبتین من جای دو شش دو یک زده ۲

از عدم آمدست جان در طلب دهان تو
لب بگشا که بهر تو اینهمه راه تک زده ۳

تا تو ملول از منی بر سر حرف هستی ام
هر سر مو که بنگری تیغ برای حک زده ۴

نقد دلم شناختی زان نگهم نمیکنی
کی زر قلب من کسی به ز تو بر محک زده ۵

جور فلک بسوخت دل آه که کارگر نشد
تیر بلا که آه من اینهمه بر فلک زده ۶

اهلی از آنپری سبق کس نبرد به نیکویی
زهره چه زهره اش بود گرچه ره ملک زده ۷