هوش مصنوعی:
این شعر از مولانا یا یکی از شاعران صوفیمسلک است که با لحنی عارفانه و گاه شکوهآمیز، از فراموشی یاران تشنه، گوش ندادن به حال محبان، و درد هجران سخن میگوید. همچنین اشارهای به دوران شاه علاءالدین محمد دارد و از سرخوشی و مدهوشی در عشق الهی یا عشق زمینی میگوید.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و اشارات تاریخی نیاز به دانش ادبی و فرهنگی دارد.
شماره ۱۲۸۲ - هان ای خضر که آب بقانوش کرده یی
هان ای خضر که آب بقانوش کرده یی
یاران تشنه را چه فراموش کرده یی ۱
گوش رضا بحال محبان نمینهی
گویا ز دشمنان سخنی گوش کرده یی ۲
چون صاف عیش مردم هشیار داده
مارا ز درد هجر چه مدهوش کرده یی ۳
گر ناله یی کند دل بدخو ز جور تو
اوراگناه نیست تو بدخوش کرده یی ۴
اهلی چو دور شاه علاء الدین محمد است
اینجام سرخوشی ز کجا نوش کرده یی ۵
یاران تشنه را چه فراموش کرده یی ۱
گوش رضا بحال محبان نمینهی
گویا ز دشمنان سخنی گوش کرده یی ۲
چون صاف عیش مردم هشیار داده
مارا ز درد هجر چه مدهوش کرده یی ۳
گر ناله یی کند دل بدخو ز جور تو
اوراگناه نیست تو بدخوش کرده یی ۴
اهلی چو دور شاه علاء الدین محمد است
اینجام سرخوشی ز کجا نوش کرده یی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۵۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۸۱ - در چمن با کف رنگین قدح ای گل زده یی
گوهر بعدی:شماره ۱۲۸۳ - در وقت گل چو غنچه چرا دل فسرده یی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.