شماره ۱۳۰۶ - وقت آن شد که نظر درمن درمانده کنی

وقت آن شد که نظر درمن درمانده کنی
تلخی عیش مرا چاره بیک خنده کنی ۱

هیچ نقصان نبود قدر ترا ایشه حسن
گر نگاهی سوی درویش کهن ژنده کنی ۲

من که باشم که بدل کینه من راه دهی
بهر من خاطر خود چند پراکنده کنی ۳

شمع من خنده زنان چهره برافروز دگر
تا چراغ دل صد سوخته را زنده کنی ۴

اهلی از تیغ تو چون سرکشد امید که تو
از خداوندی خود رحم بر این بنده کنی ۵