خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر در این متن از عشق و عشوههای معشوق سخن میگوید و بیان میکند که چگونه معشوق با نگاه و رفتار خود، او را مسحور کرده و هم در میان جمع سرفرازش ساخته و هم رنجهای عشق را به او چشانده است. همچنین اشارهای به نصیحتهای طولانی واعظ دارد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال دشوار باشد. همچنین برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد.
شماره ۱۳۱۷ - بوعده بوسی ام از عشوه سازیی دادی
بوعده بوسی ام از عشوه سازیی دادی
مرا بعشوه شیرین چه بازیی دادی ۱
سر مرا چو بفتراک خویش بر بستی
میان انجمنم سرفرازیی دادی ۲
چراغ کار من آنروز ساختی روشن
که همچو شمع مرا جانگدازیی دادی ۳
بیک نگاه که کردی ز چشم پر نازم
مرا ز ناز بتان بی نیازیی دادی ۴
مرنج اهلی اگر گفت دردسر کوته
که واعظانه سخن را درازیی دادی ۵
مرا بعشوه شیرین چه بازیی دادی ۱
سر مرا چو بفتراک خویش بر بستی
میان انجمنم سرفرازیی دادی ۲
چراغ کار من آنروز ساختی روشن
که همچو شمع مرا جانگدازیی دادی ۳
بیک نگاه که کردی ز چشم پر نازم
مرا ز ناز بتان بی نیازیی دادی ۴
مرنج اهلی اگر گفت دردسر کوته
که واعظانه سخن را درازیی دادی ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۱۶ - بصد کرشمه مهرم شکار خود کردی
گوهر بعدی:شماره ۱۳۱۸ - اول ز عاشقان بوفا یاد میکنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
