شماره ۱۳۴۳ - ایعاشق بی دیده که در عیب منستی

ایعاشق بی دیده که در عیب منستی
گر ساقی ما را تو به بینی بپرستی ۱

فردا ز تو چون لاله اثر نیست درین باغ
امروز قدح گیر بشکرانه که هستی ۲

چون مرغ چمن چند کنی ناله ز حسرت
بشکن قفس ایمرغ گرفتار که رستی ۳

تا میل تو یوسف نکند سود ندارد
هرچند که جان بر لب و دل بر کف دستی ۴

پیش کرم عشق چو خورشید و چه ذره
محروم از آنی تو که با همت پستی ۵

شادم ز تو ایساقی بدمست که هرگز
جز کاسه عیش من و مجنون نشکستی ۶

زنهار گرانی مکن ایشوخ پریزاد
یک لحظه که با مردم دیوانه نشستی ۷

دیوانه نیم من که شدم بسته آنزلف
دیوانه تویی خواجه کزین سلسله جستی ۸

اهلی ز سگان تو خجل گشت که هرگز
لاغر تر از این صید بفتراک نبستی ۹