هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و درخواست رحمت و توجه از معشوق است. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند شمع، یوسف، گل و کعبه، احساسات خود را بیان میکند و از معشوق میخواهد که با رحمت و توجه خود، او را زنده و شادمان کند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک کامل استعارهها و اشارات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۱۳۵۰ - گر چو شمعم بکشی زنده بیک خنده کنی
گر چو شمعم بکشی زنده بیک خنده کنی
خنده یی کن که رگ مرده من زنده کنی ۱
گر بدین شکل و شمایل گذری بر یوسف
با همه سلطنتش بار دگر بنده کنی ۲
رحمتی کن که برآری چو گل از خاک مرا
چند چون نرگسم از غصه سرافکنده کنی ۳
در میخانه برندان بگشا کعبه بهل
کعبه آنست که غمخواری درمانده کنی ۴
پرده بر اهلی دلسوخته چون لاله مدر
سهل باشد که دلی سوخته شرمنده کنی ۵
خنده یی کن که رگ مرده من زنده کنی ۱
گر بدین شکل و شمایل گذری بر یوسف
با همه سلطنتش بار دگر بنده کنی ۲
رحمتی کن که برآری چو گل از خاک مرا
چند چون نرگسم از غصه سرافکنده کنی ۳
در میخانه برندان بگشا کعبه بهل
کعبه آنست که غمخواری درمانده کنی ۴
پرده بر اهلی دلسوخته چون لاله مدر
سهل باشد که دلی سوخته شرمنده کنی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۵۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۴۹ - ز هستی تا نشان داری نشان تیر غم باشی
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵۱ - گیرم دل من از غم دیوانه زیست باری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
