خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و درخواست رحمت و توجه از معشوق است. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند شمع، یوسف، گل و کعبه، احساسات خود را بیان میکند و از معشوق میخواهد که با رحمت و توجه خود، او را زنده و شادمان کند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک کامل استعارهها و اشارات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۱۳۵۰ - گر چو شمعم بکشی زنده بیک خنده کنی
گر چو شمعم بکشی زنده بیک خنده کنی
خنده یی کن که رگ مرده من زنده کنی ۱
گر بدین شکل و شمایل گذری بر یوسف
با همه سلطنتش بار دگر بنده کنی ۲
رحمتی کن که برآری چو گل از خاک مرا
چند چون نرگسم از غصه سرافکنده کنی ۳
در میخانه برندان بگشا کعبه بهل
کعبه آنست که غمخواری درمانده کنی ۴
پرده بر اهلی دلسوخته چون لاله مدر
سهل باشد که دلی سوخته شرمنده کنی ۵
خنده یی کن که رگ مرده من زنده کنی ۱
گر بدین شکل و شمایل گذری بر یوسف
با همه سلطنتش بار دگر بنده کنی ۲
رحمتی کن که برآری چو گل از خاک مرا
چند چون نرگسم از غصه سرافکنده کنی ۳
در میخانه برندان بگشا کعبه بهل
کعبه آنست که غمخواری درمانده کنی ۴
پرده بر اهلی دلسوخته چون لاله مدر
سهل باشد که دلی سوخته شرمنده کنی ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۴۹ - ز هستی تا نشان داری نشان تیر غم باشی
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵۱ - گیرم دل من از غم دیوانه زیست باری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
