هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، با استفاده از استعارههای شراب و عشق، به مضامین عرفانی و عاشقانه میپردازد. شاعر از عشق و هجران سخن میگوید و مخاطب را از عواقب ناپختهگی و عجله در عشق برحذر میدارد. همچنین، با اشاره به طبیب و آتش، به درد عشق و درمانناپذیری آن اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند شراب ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
شماره ۱۳۵۶ - صوفی اگر حریف ما بهر شراب میشوی
صوفی اگر حریف ما بهر شراب میشوی
تا نچشیده یی برو ورنه خراب میشوی ۱
بسکه چو باده خون ما شب همه شب همیخوری
چون گل تازه صبحدم مست شراب میشوی ۲
ایکه طبیبی از سرم بگذر و حال من مپرس
آتش من بهم مزن ورنه کباب میشوی ۳
از هوس لبش دلا، تشنه مشو نفس نفس
گرچه ز گریه دمبدم غرقه در آب میشوی ۴
اهلی شوخدیده گو از در نیکویان برو
ورنه چو اشک خود خجل از همه باب میشوی ۵
تا نچشیده یی برو ورنه خراب میشوی ۱
بسکه چو باده خون ما شب همه شب همیخوری
چون گل تازه صبحدم مست شراب میشوی ۲
ایکه طبیبی از سرم بگذر و حال من مپرس
آتش من بهم مزن ورنه کباب میشوی ۳
از هوس لبش دلا، تشنه مشو نفس نفس
گرچه ز گریه دمبدم غرقه در آب میشوی ۴
اهلی شوخدیده گو از در نیکویان برو
ورنه چو اشک خود خجل از همه باب میشوی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۷۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۵۵ - ایکه بقتل عاشقان مست و خراب میروی
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵۷ - گر بغم شادی ز عشقش شادمانیها کنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.