شماره ۱۳۷۰ - نظری فکن که دارم تن زار و روی زردی

نظری فکن که دارم تن زار و روی زردی
لب خشک و دیده تر دل گرم و آه سردی ۱

تو که آفتاب حسنی چه غمت ز خاکساران
که بدامن تو هرگز ننشسته است گردی ۲

غم جان خسته ما نخورد طبیب جانها
مگر این طبیب مارا بدهد خدای دردی ۳

دل خسته زخم هجران به هلاک کرد درمان
اگر این دوا نبودی دل ریش ما چه کردی ۴

سر آنحریف گردم که بخون خویش رقصد
نه چو گرد باشد بره تو هرزه گردی ۵

که رسد بخضر و عیسی برسان بما خدایا
نفس حیات بخشی قدم جهان نوردی ۶

تو بسعی خویش اهلی نشوی قبول دلها
مگر آنکه بر تو افتد نظر قبول مردی ۷