شماره ۱۳۸۳ - سوختم شمع صفت تا شدم آتش نفسی

سوختم شمع صفت تا شدم آتش نفسی
بی دل گرم نخیزد دم گرمی ز کسی ۱

گر دل سوخته زان لب دهیش کام چه کم
چه تفاوت کند اندر شکرستان مگسی ۲

پیش از آن بگسل از اغیار که مردم گویند
حیف از آنگل که در آویخت بهر خار و خسی ۳

طمع وصل تو خامیست ولی شمع صفت
می پزم در دل ازین آتش سودا هوسی ۴

گر دل از سینه صد چاک فغان کرد مرنج
کاین نه مرغیست که خاموش بود در قفسی ۵

پیش او کشته شوم گر پس صد سال بود
مهلتی نیست درین قافله جز پیش و پسی ۶

چهره زرد تو اهلی چکند دوست ولی
برگ کاهی بود از مردم درویش بسی ۷