هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از مفاهیمی مانند فروتنی، عشق، آزادگی و خدمت به دیگران سخن میگوید. او از آیینه به عنوان نماد صداقت و سادگی یاد میکند و بر ارزش آزادی و رهایی از غم تأکید دارد. همچنین، شاعر محیطی مانند بزم را به بهشت ترجیح میدهد، زیرا در آن شادی و آمادگی برای طرب وجود دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند مقایسه بزم با بهشت نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۸۲ - پیش سگت چو اشک من لافد ز مردم زادگی
پیش سگت چو اشک من لافد ز مردم زادگی
کاینجا بود شرط ادب مسکینی و افتادگی ۱
آیینه با رخسار تو خود در مقابل چون کند
عکس رخت بازی دهد آیینه را از سادگی ۲
جان تا نسوزم پیش تو ننشینم از پا همچو شمع
تا زنده ام در خدمتت دارم بجان استادگی ۳
از مطرب و ساقی و می بزمت به از جنت بود
در جنت اسباب طرب نبود بدین آمادگی ۴
اهلی چه در بند غمی آزاده همچون سرو شو
کز هرچه در عالم بود خوشتر بود آزادگی ۵
کاینجا بود شرط ادب مسکینی و افتادگی ۱
آیینه با رخسار تو خود در مقابل چون کند
عکس رخت بازی دهد آیینه را از سادگی ۲
جان تا نسوزم پیش تو ننشینم از پا همچو شمع
تا زنده ام در خدمتت دارم بجان استادگی ۳
از مطرب و ساقی و می بزمت به از جنت بود
در جنت اسباب طرب نبود بدین آمادگی ۴
اهلی چه در بند غمی آزاده همچون سرو شو
کز هرچه در عالم بود خوشتر بود آزادگی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۲۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۸۱ - سوخت دل از ناله ام چند خروشد کسی
گوهر بعدی:شماره ۱۳۸۳ - سوختم شمع صفت تا شدم آتش نفسی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.