هوش مصنوعی:
این متن به توصیف زیباییهای یک زن میپردازد و با استفاده از تشبیهات و استعارههای ادبی، جذابیتهای چهره، نگاه، خنده، و رفتار او را به تصویر میکشد. شاعر از زیباییهای طبیعی مانند ماه و سرو برای مقایسه استفاده میکند و تأثیر فریبندهی این زیبایی را بر جهان توصیف میکند.
رده سنی:
16+
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و زیباییشناختی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال پیچیده یا نامناسب باشد. همچنین، استفاده از استعارههای ادبی نیازمند درک نسبی از ادبیات فارسی است.
شماره ۱۳۸۴ - گشاد خنده زنان چشم برمن آفت جانی
گشاد خنده زنان چشم برمن آفت جانی
چه خنده یی چه نگاهی چه نرگسی چه دهانی ۱
بچهره چشم فروزی بعشوه مرد گدازی
عجب ملیح بیانی غریب چرب زبانی ۲
رخی چه نازک و دلجو قدی چه چابک و رعنا
نه رخ که ماه تمامی نه قد که سرو روانی ۳
کجا ملاحت لیل کجا حلاوت شیرین
ازین شکر دهنی فتنه یی بلای جهانی ۴
خموش اهلی ازین نکته تا کسی نبرد پی
که داد این سخن آشنا غریب نشانی ۵
چه خنده یی چه نگاهی چه نرگسی چه دهانی ۱
بچهره چشم فروزی بعشوه مرد گدازی
عجب ملیح بیانی غریب چرب زبانی ۲
رخی چه نازک و دلجو قدی چه چابک و رعنا
نه رخ که ماه تمامی نه قد که سرو روانی ۳
کجا ملاحت لیل کجا حلاوت شیرین
ازین شکر دهنی فتنه یی بلای جهانی ۴
خموش اهلی ازین نکته تا کسی نبرد پی
که داد این سخن آشنا غریب نشانی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۴۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۸۳ - سوختم شمع صفت تا شدم آتش نفسی
گوهر بعدی:شماره ۱۳۸۵ - چه سر پیش آری و با خود مرا همراز گردانی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
