خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن به توصیف زیباییهای یک زن میپردازد و با استفاده از تشبیهات و استعارههای ادبی، جذابیتهای چهره، نگاه، خنده، و رفتار او را به تصویر میکشد. شاعر از زیباییهای طبیعی مانند ماه و سرو برای مقایسه استفاده میکند و تأثیر فریبندهی این زیبایی را بر جهان توصیف میکند.
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و زیباییشناختی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال پیچیده یا نامناسب باشد. همچنین، استفاده از استعارههای ادبی نیازمند درک نسبی از ادبیات فارسی است.
شماره ۱۳۸۴ - گشاد خنده زنان چشم برمن آفت جانی
گشاد خنده زنان چشم برمن آفت جانی
چه خنده یی چه نگاهی چه نرگسی چه دهانی ۱
بچهره چشم فروزی بعشوه مرد گدازی
عجب ملیح بیانی غریب چرب زبانی ۲
رخی چه نازک و دلجو قدی چه چابک و رعنا
نه رخ که ماه تمامی نه قد که سرو روانی ۳
کجا ملاحت لیل کجا حلاوت شیرین
ازین شکر دهنی فتنه یی بلای جهانی ۴
خموش اهلی ازین نکته تا کسی نبرد پی
که داد این سخن آشنا غریب نشانی ۵
چه خنده یی چه نگاهی چه نرگسی چه دهانی ۱
بچهره چشم فروزی بعشوه مرد گدازی
عجب ملیح بیانی غریب چرب زبانی ۲
رخی چه نازک و دلجو قدی چه چابک و رعنا
نه رخ که ماه تمامی نه قد که سرو روانی ۳
کجا ملاحت لیل کجا حلاوت شیرین
ازین شکر دهنی فتنه یی بلای جهانی ۴
خموش اهلی ازین نکته تا کسی نبرد پی
که داد این سخن آشنا غریب نشانی ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۸۳ - سوختم شمع صفت تا شدم آتش نفسی
گوهر بعدی:شماره ۱۳۸۵ - چه سر پیش آری و با خود مرا همراز گردانی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
