شماره ۱۳۸۹ - بیا که میکشدم درد ارزومندی

بیا که میکشدم درد ارزومندی
طبیب درد منی در بمن چه می بندی ۱

مرا گریز چو از بندگی میسر نیست
ترا گزیر نباشد هم از خداوندی ۲

ز بسکه غیرت حسنت غیور کرد ایشمع
ز برق حسن خود آتش بعالم افکندی ۳

گهی چو سرو زدی ریشه در دل و جانم
که خار خار امیدم ز بیخ بر کندی ۴

اسیر هجر ترا آرزوی مردن خویش
چو آرزوی خلاصی است در دل بندی ۵

عجب مدار جدایی یوسف از یعقوب
بکوی عشق چه بیگانگی چه فرزندی ۶

هزار تجربه کردیم و عاقبت اهلی
علاج ما شکری بود از آن لب قندی ۷