غزل ۵ - دریغ صحبت دیرین و حق دید و شناخت

دریغ صحبت دیرین و حق دید و شناخت
که سنگ تفرقه ایام در میان انداخت ۱

دو دوست یک نفس از عمر برنیاسودند
که آسمان به سروقتشان دو اسبه نتاخت ۲

چو دل به قهر بباید گسست و مهر برید
خنک تنی که دل اول نبست و مهر نباخت ۳

جماعتی که بپرداختند از ما دل
دل از محبت ایشان نمی‌توان پرداخت ۴

به روی همنفسان برگ عیش ساخته بود
بر آنچه ساخته بودیم روزگار نساخت ۵

نگشت سعدی از آن روز گرد صحبت خلق
که بیوفایی دوران آسمان بشناخت ۶

گرت چو چنگ به بر درکشد زمانهٔ دون
بس اعتماد مکن کنگهت زند که نواخت ۷