غزل ۲۷ - بسیار سالها به سر خاک ما رود

بسیار سالها به سر خاک ما رود
کاین آب چشمه آید و باد صبا رود ۱

این پنجروزه مهلت ایام، آدمی
بر خاک دیگران به تکبر چرا رود؟ ۲

ای دوست بر جنازهٔ دشمن چو بگذری
شادی مکن که با تو همین ماجرا رود ۳

دامن کشان که می‌رود امروز بر زمین
فردا غبار کالبدش در هوا رود ۴

خاکت در استخوان رود ای نفس شوخ چشم
مانند سرمه‌دان که درو توتیا رود ۵

دنیا حریف سفله و معشوق بیوفاست
چون می‌رود هر آینه بگذار تا رود ۶

اینست حال تن که تو بینی به زیر خاک
تا جان نازنین که برآید کجا رود ۷

بر سایبان حسن عمل اعتماد نیست
سعدی مگر به سایهٔ لطف خدا رود ۸

یارب مگیر بندهٔ مسکین و دست گیر
کز تو کرم برآید و بر ما خطا رود ۹