غزل ۲۸ - وقت آنست که ضعف آید و نیرو برود

وقت آنست که ضعف آید و نیرو برود
قدرت از منطق شیرین سخنگو برود ۱

ناگهی باد خزان آید و این رونق و آب
که تو می‌بینی ازین گلبن خوشبو برود ۲

پایم از قوت رفتار فرو خواهد ماند
خنک آن کس که حذر گیرد و نیکو برود ۳

تا به روزی که به جوی شده بازآید آب
یعلم‌الله که اگر گریه گریه کنم جو برود ۴

من و فردوس بدین نقد بضاعت که مراست؟
اهرمن را که گذارد که به مینو برود؟ ۵

سعیم اینست که در آتش اندیشه چو عود
خویشتن سوخته‌ام تا به جهان بو برود ۶

همه سرمایهٔ سعدی سخن شیرین بود
وین ازو ماند که چه با او برود ۷