هوش مصنوعی:
این متن از سعدی، شاعر بزرگ ایرانی، دربارهٔ عواقب اعمال نادرست و خودخواهی است. او تأکید میکند که هر کس باید مسئولیت اعمال خود را بپذیرد و از دیگران شکایت نکند. همچنین، او به اهمیت رضایت خداوند قبل از رضایت خود اشاره میکند.
رده سنی:
15+
این متن حاوی مفاهیم عمیق اخلاقی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
غزل ۳۸ - ای روبهک چرا ننشینی به جای خویش
ای روبهک چرا ننشینی به جای خویش
با شیر پنجه کردی و دیدی سزای خویش ۱
دشمن به دشمن آن نپسندد که بیخرد
با نفس خود کند به مراد و هوای خویش ۲
از دست دیگران چه شکایت کند کسی
سیلی به دست خویش زند بر قفای خویش ۳
دزد از جفای شحنه چه فریاد میکند
گو گردنت نمیزند الا جفای خویش ۴
خونت برای قالی سلطان بریختند
ابله چرا نخفتی بر بوریای خویش ۵
گر هر دو دیده هیچ نبیند به اتفاق
بهتر ز دیدهای که نبیند خطای خویش ۶
چاهست و راه و دیدهٔ بینا و آفتاب
تا آدمی نگاه کند پیش پای خویش ۷
چندین چراغ دارد و بیراه میرود
بگذار تا بیفتد و بیند سزای خوایش ۸
با دیگران بگوی که ظالم به چه فتاد
تا چاه دیگران نکنند از برای خویش ۹
گر گوش دل به گفتهٔ سعدی کند کسی
اول رضای حق طلبد پس رضای خویش ۱۰
با شیر پنجه کردی و دیدی سزای خویش ۱
دشمن به دشمن آن نپسندد که بیخرد
با نفس خود کند به مراد و هوای خویش ۲
از دست دیگران چه شکایت کند کسی
سیلی به دست خویش زند بر قفای خویش ۳
دزد از جفای شحنه چه فریاد میکند
گو گردنت نمیزند الا جفای خویش ۴
خونت برای قالی سلطان بریختند
ابله چرا نخفتی بر بوریای خویش ۵
گر هر دو دیده هیچ نبیند به اتفاق
بهتر ز دیدهای که نبیند خطای خویش ۶
چاهست و راه و دیدهٔ بینا و آفتاب
تا آدمی نگاه کند پیش پای خویش ۷
چندین چراغ دارد و بیراه میرود
بگذار تا بیفتد و بیند سزای خوایش ۸
با دیگران بگوی که ظالم به چه فتاد
تا چاه دیگران نکنند از برای خویش ۹
گر گوش دل به گفتهٔ سعدی کند کسی
اول رضای حق طلبد پس رضای خویش ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
۲۱۸۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۷ - صاحبا عمر عزیزست غنیمت دانش
گوهر بعدی:غزل ۳۹ - برخیز تا تفرج بستان کنیم و باغ
نظرها و حاشیه ها
مریم
۱۴۰۱/۶/۲۵ ۱۴:۲۹
صدها چراغ دادوبیراهه میرود بگذار تا که بیند سزای خویش