غزل ۴۹ - تو پس پرده و ما خون جگر می‌ریزیم

تو پس پرده و ما خون جگر می‌ریزیم
وه که گر پرده برافتد که چه شور انگیزیم ۱

دیگران را غم جان دارد و ما جامه‌دران
که بفرمایی تا از سر جان برخیزیم ۲

مردم از فتنه گریزند و ندانند که ما
به تمنای تو در حسرت رستاخیزیم ۳

دل دیوانه سپر کرده و جان بر کف دست
ظاهر آنست که از تیر بلا نگریزیم ۴

باغ فردوس میارای که ما رندان را
سر آن نیست که در دامن حور آویزیم ۵

ور به زندان عقوبت بری از دیدهٔ شوق
ای بسا آب که بر آتش دوزخ ریزیم ۶

رنگ زیبایی و زشتی به حقیقت در غیب
چون تو آمیخته‌ای با تو چه رنگ آمیزیم ۷

سعدیا قوت بازوی عمل هست ولیک
تا به جایی نه که با حکم ازل بستیزیم ۸