غزل ۶۱ - پاکیزه روی را که بود پاکدامنی

پاکیزه روی را که بود پاکدامنی
تاریکی از وجود بشوید به روشنی ۱

گر شهوت از خیال دماغت به در رود
شاهد بود هر آنچه نظر بر وی افکنی ۲

ذوق سماع مجلس انست به گوش دل
وقتی رسد که گوش طبیعت بیا کنی ۳

بسیار برنیاید، شهوت پرست را
کش دوستی شود متبدل به دشمنی ۴

خواهی که پای بسته نگردی به دام دل
با مرغ شوخ دیده مکن همنشیمنی ۵

شاخی که سر به خانهٔ همسایه می‌برد
تلخی برآورد مگرش بیخ برکنی ۶

زنهار گفتمت قدم معصیت مرو
ورنه نزیبدت که دم معرفت زنی ۷

سعدی هنر نه پنجهٔ مردم شکستن است
مردی درست باشی اگر نفس بشکنی ۸