غزل ۶۴ - یاری آنست که زهر از قبلش نوش کنی

یاری آنست که زهر از قبلش نوش کنی
نه چو رنجی رسدت یار فراموش کنی ۱

هاون از یار جفا بیند و تسلیم شود
تو چه یاری که چو دیگ از غم دل جوش کنی ۲

علم از دوش بنه ور عسلی فرماید
شرط آزادگی آنست که بر دوش کنی ۳

راه دانا دگر و مذهب عاشق دگرست
ای خردمند که عیب من مدهوش کنی ۴

شاهد آنوقت بیاید که تو حاضر گردی
مطرب آنگاه بگوید که تو خاموش کنی ۵

سر تشنیع نداری طلب یار مکن
مگست نیش زند چون طلب نوش کنی ۶

پای در سلسله باید که همان لذت عشق
در ت باشد که گرش دست در آغوش کنی ۷

مرد باید که نظر بر ملخ و مور کند
آن تأمل که تو در زلف و بناگوش کنی ۸

تا چه شکلی تو در آیینه همان خواهی دید
شاهد آیینهٔ تست ار نظر هوش کنی ۹

سخن معرفت از حلقهٔ درویشان پرس
سعدیا شاید ازین حلقه که در گوش کنی ۱۰