قصیدهٔ شمارهٔ ۴ - در وداع شاه جهان سعدبن ابی‌بکر

رفتی و صدهزار دلت دست در رکیب
ای جان اهل دل که تواند ز جان شکیب؟ ۱

گویی که احتمال کند مدتی فراق
آن را که یک نفس نبود طاقت عتیب ۲

تا همچو آفتاب برآیی دگر ز شرق
ما جمله دیده بر ره و انگشت بر حسیب ۳

از دست قاصدی که کتابی به من رسد
در پای قاصد افتم و بر سر نهم کتیب ۴

چون دیگران ز دل نروی گر روی ز چشم
کاندر میان جانی و از دیده در حجیب ۵

امید روز وصل دل خلق می‌دهد
ورنه فراق خون بچکانیدی از نهیب ۶

در بوستانسرای تو بعد از تو کی شود
خندان انار و، تازه به و، سرخ روی سیب؟ ۷

این عید متفق نشود خلق را نشاط
عید آنکه بر رسیدنت آذین کنند و زیب ۸

این طلعت خجسته که با تست غم مدار
کاقبال یاورت بود اندر فراز و شیب ۹

همراه تست خاطر سعدی به حکم آنک
خلق خوشت چو گفتهٔ سعدیست دلفریب ۱۰

تأیید و نصرت و ظفرت باد همعنان
هر بامداد و شب که نهی پای در رکیب ۱۱