قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - در ستایش اتابک مظفرالدین سلجوقشاه

آن روی بین که حسن بپوشید ماه را
وآن دام زلف و دانهٔ خال سیاه را ۱

من سرو را قبا نشنیدم دگر که بست؟
بر فرق آفتاب ندیدم کلاه را ۲

گر صورتی چنین به قیامت برآورند
فاسق هزار عذر بگوید گناه را ۳

یوسف شنیده‌ای که به چاهی اسیر ماند
این یوسفیست بر زنخ آورده چاه را ۴

با دوستان خویش نگه می‌کند چنانک
سلطان نگه کند به تکبر سپاه را ۵

در هر قدم که می‌نهد آن سرو راستین
حیفست اگر به دیده نروبند راه را ۶

من صبر بیش ازین نتوانم ز روی او
چند احتمال کوه توان بود کاه را؟ ۷

ای خفته، که سینهٔ بیدار نشنوی
عیبش مکن که درد دلی باشد آه را ۸

سعدی حدیث مستی و فریاد عاشقی
دیگر مکن که عیب بود خانقاه را ۹

دفتر ز شعر گفته بشوی ودگر مگوی
الا دعای دولت سلجوقشاه را ۱۰

یارب دوام عمر دهش تا به قهر و لطف
بدخواه را جزا دهد و نیکخواه را ۱۱

واندر گلوی دشمن دولت کند چو میغ
فراش او طناب در بارگاه را ۱۲