قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ - وله فی مدح اتابک مظفرالدین سلجوقشاه

چه نیکبخت کسانی که اهل شیرازند
که زیر بال همای بلندپروازند ۱

به روزگار همایون خسرو عادل
که گرگ و میش به توفیق او هم‌آوازند ۲

مظفرالدین سلجوقشاه کز عدلش
روان تکله و بوبکر سعد می‌نازند ۳

خدای را به تو خلق نعمتیست چنان
کز او به شکر دگر نعمتش نپردازند ۴

سزای خصم تو گیتی دهد که سنگ خلاف
از آسمان به سر خویشتن بیندازند ۵

بلاغت ید بیضای موسی عمران
به کید سحر چه ماند که ساحران سازند؟ ۶

دعای صالح و صادق رقیب جان تو باد
که اهل پارس به صدق و صلاح ممتازند ۷