قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - تغزل در ستایش شمس‌الدین محمد جوینی صاحب دیوان

نظر دریغ مدار از من ای مه منظور
که مه دریغ نمی‌دارد از خلایق نور ۱

به چشم نیک نگه کرده‌ام تو را همه وقت
چرا چو چشم بد افتاده‌ام ز روی تو دور ۲

تو را که درد نبودست جان من همه عمر
چو دردمند بنالد نداریش معذور ۳

تن درست چه داند به خواب نوشین در
که شب چگونه به پایان همی برد رنجور؟ ۴

مرا که سحر سخن در همه جهان رفتست
ز سحر چشم تو بیچاره مانده‌ام مسحور ۵

دو رسته لؤلؤ منظوم در دهان داری
عبارت لب شیرین چو لؤلؤ منثور ۶

اگر نه وعدهٔمؤمنبه آخرت بودی
زمین پارس بهشتست گفتمی و تو حور ۷

تو بر سمندی و بیچارگان اسیر کمند
کنار خانهٔ زین بهره‌مند و ما مهجور ۸

تو پارسایی و رندی به هم کنی سعدی
میسرت نشود مست باش یا مستور ۹

چنین سوار درین عرصهٔ ممالک پارس
ملک چگونه نباشد مظفر و منصور؟ ۱۰

اجل و اعظم آفاق شمس دولت و دین
که برد گوی نکو نامی از ملوک و صدور ۱۱