قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ - نصیحت

ای دل به کام خویش جهان را تو دیده گیر
در وی هزار سال چو نوح آرمیده گیر ۱

بستان و باغ ساخته و اندران بسی
ایوان و قصر سر به فلک بر کشیده گیر ۲

هر گنچ و هر خزانه که شاهان نهاده‌اند
آن گنج و آن خزانه به چنگ آوریده گیر ۳

با دوستان مشفق و یاران مهربان
بنشسته و شراب مروق کشیده گیر ۴

هر بنده‌ای که هست به بلغار و هند و روم
آن بنده را به سیم و زر خود خریده گیر ۵

هر ماهرو که هست در ایام روزگار
آن را به ناز در بر خود آرمیده گیر ۶

هر نعمتی که هست به عالم تو خورده دان
هر لذتی که هست سراسر چشیده گیر ۷

چون پادشاه عدل ابر تخت سلطنت
صد جامهٔ حریر به دولت دریده گیر ۸

آواز رود و بربط و نای و سرود و چنگ
وین طنطنه که می‌شنوی هم شنیده گیر ۹

چندین هزار اطلس و زربفت قیمتی
پوشیده در تنعم و آنگه دریده گیر ۱۰

در آرزوی آب حیاتی تو هر زمان
مانند خضر گرد جهان در دویده گیر ۱۱

تو هم‌چو عنکبوتی و حال جهان مگس
چون عنکبوت گرد مگس بر تنیده گیر ۱۲

گیرم تو را که مال ز قارون فزون شود
عمرت به عمر نوح پیمبر رسیده گیر ۱۳

روز پسین چه سود به جز آه و حسرتت
صد بار پشت دست به دندان گزیده گیر ۱۴

سعدی تو نیز ازین قفس تنگنای دهر
روزی قفس بریده و مرغش پریده گیر ۱۵