قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲ - در لیلةالبراة فرموده‌است

شبی چنین در هفت آسمان به رحمت باز
ز خویشتن نفسی ای پسر به حق پرداز ۱

مگر ز مدت عمر آنچه مانده دریابی
که آنچه رفت به غفلت دگر نیاید باز ۲

چنان مکن که به بیچارگی فرومانی
کنون که چاره به دست اندرست چاره بساز ۳

ز عمرت آنچه به بازیچه رفت و ضایع شد
گرت دریغ نیامد، بقیت اندر باز ۴

چه روزهات به شب رفت در هوا و هوس
شبی به روز کن آخر به ذکر و شکر و نماز ۵

مگوی شب به عبادت چگونه روز کنم
محب را ننماید شب وصال دراز ۶

کریم عزوجل غیب‌دان و مطلعست
گرش بلند بخوانی و گر به خفیه و راز ۷

برآر دست تضرع ببار اشک ندم
ز بی‌نیاز بخواه آنچه بایدت به نیاز ۸

سر امید فرود آر و روی عجز بمال
بر استان خداوندگار بنده‌نواز ۹

به نیکمردان یارب که دست فعل بدان
ببند بر همه عالم خصوص بر شیراز ۱۰