قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱ - در وصف شیراز

خوشا سپیده‌دمی باشد آنکه بینم باز
رسیده بر سر الله اکبر شیراز ۱

بدیده بار دگر آن بهشت روی زمین
که بار ایمنی آرد نه جور قحط و نیاز ۲

نه لایق ظلماتست بالله این اقلیم
که تختگاه سلیمان بدست و حضرت راز ۳

هزار پیر و ولی بیش باشد اندر وی
که کعبه بر سر ایشان همی کند پرواز ۴

به ذکر و فکر و عبادت به روح شیخ کبیر
به حق روزبهان و به حق پنج نماز ۵

که گوش دار تو این شهر نیکمردان را
ز دست ظالم بد دین و کافر غماز ۶

به حق کعبه و آن کس که کرد کعبه بنا
که دار مردم شیراز در تجمل و ناز ۷

هر آن کسی که کند قصد قبةالاسلام
بریده باد سرش همچو زر و نقره به گاز ۸

که سعدی از حق شیراز روز و شب می‌گفت
که شهرها همه بازند و شهر ما شهباز ۹