قصیدهٔ شمارهٔ ۳۹ - بازگردیدن پادشاه اسلام از سفر عراق

المنةلله که نمردیم و بدیدیم
دیدار عزیزان و به خدمت برسیدیم ۱

در رفتن و بازآمدن رایت منصور
بس فاتحه خواندیم و به اخلاص دمیدیم ۲

تا بار دگر دمدمهٔ کوس بشارت
وآوای درای شتران باز شنیدیم ۳

چون ماه شب چارده از شرق برآمد
رویی که در آن ماه چو نو می‌طلبیدم ۴

شکر شکر عافیت از کام حلاوت
امروز بگفتیم که حنظل بچشیدیم ۵

در سایهٔ ایوان سلامت ننشستیم
تا کوه و بیابان مشقت نبریدیم ۶

وقتست به دندان لب مقصود گزیدن
آن شد که به حسرت سرانگشت گزیدیم ۷

دست فلک آن روز چنان آتش تفریق
در خرمن ما زد که چو گندم بطپیدیم ۸

المنةلله که هوای خوش نوروز
باز آمد و از جور زمستان برهیدیم ۹

دشمن که نمی‌خواست چنین روز بشارت
همچون دهلش پوست به چوگان بدریدیم ۱۰

سعدی ادب آنست که در حضرت خورشید
گوییم که ما خود شب تاریک ندیدیم ۱۱