قصیده ۴۰ - جهان بگشتم و آفاق سر به سر دیدم

جهان بگشتم و آفاق سر به سر دیدم
به مردمی که گر از مردمی اثر دیدم ۱

مگر که مرد وفادار از جهان گم شد
وفا ز مردم این عهد هیچ اگر دیدم ۲

ز من مپرس که آخر چه دیدی از دوران
هر آن چه دیدم این نکته مختصر دیدم ۳

بدین صحیفهٔ مینا به خامهٔ خورشید
نبشته یک سخن خوش به آب زر دیدم ۴

که ای به دولت ده روز گشته مستظهر
مباش غره که از تو بزرگتر دیدم ۵

کسی که تاج زرش بود در صباح به سر
نماز شام ورا خشت زیر سر دیدم ۶

چو روزگار همی بگذرد رو ای سعدی
که زشت و خوب و بد و نیک در گذر دیدم ۷