شماره ۲۱ - تا دوخت چاره گر جگر چارپاره را

تا دوخت چاره گر جگر چارپاره را
از بخیه خنده بر دم تیغ ست چاره را ۱

با اضطراب دل ز هر اندیشه فارغم
آسایشی ست جنبش این گاهواره را ۲

چون شعله هم ز روی تو پیداست خوی تو
تا کی به تاب باده فریبی نظاره را ۳

سرگرم مهر شد دل چرخ ستیزه خو
چندان که داغ کرده جبین ستاره را ۴

دانی که ریگ باده غم روان چراست؟
اینجا گسسته اند عنان شماره را ۵

گیتی ز گریه ام ته و بالاست بعد ازین
جویند در میانه دریا کناره را ۶

ای لذت جفای تو در خاک بعد مرگ
با جان سرشته حسرت عمر دوباره را ۷

جوهر دمید ز آینه دلخسته تا کجا
دزدد به خود ز بیم نگاهت اشاره را؟ ۸

خونم ستاده بود به درد فسردگی
دل داد پایمردی تیغت گدازه را ۹

شمع از فروغ چهره ساقی در انجمن
چون گل به سرزده ست ز مستی نظاره را ۱۰

بنگر نخست تا ستم از جانب که بود
با شیشه داوری پی داد است خاره را ۱۱

داغم ز بخت گر همه اوج اثر گرفت
آه از سپهر ریخت به فرقم اشاره را ۱۲

غالب مرا ز گریه نوید شهادتی ست
کاین سبحه رنگ داد به خون استخاره را ۱۳