شماره ۵۲ - آن که بی پرده به صد داغ نمایانم سوخت

آن که بی پرده به صد داغ نمایانم سوخت
دیده پوشید و گمان کرد که پنهانم سوخت ۱

نه بدر جسته شرار و نه بجا مانده رماد
سوختم لیک ندانم به چه عنوانم سوخت ۲

سینه از اشک جدا، دیده جدا می سوزد
این رگ ابر شرربار پریشانم سوخت ۳

حاجت افتاد به روزم ز سیاهی به چراغ
دل به بی رونقی مهر درخشانم سوخت ۴

سودم از ارزشم افزون بود آن خار و خسم
کز پی پشه توان در چمنستانم سوخت ۵

کافر عشقم و دوزخ نبود در خور من
غیرت گرمی هنگامه صنعانم سوخت ۶

پایم از گرمی رفتار نمی سوخت به راه
در قدم سوختن خار بیابانم سوخت ۷

تا ندانی به فسون تو در آتش رفتم
خود به داغ تو دل دیر پشیمانم سوخت ۸

کردم از سنگ جگر تا نشوم خسته عشق
هم بدان سنگ به هم خوردن پیکانم سوخت ۹

دیگر از خاتمه کفر چه گویم غالب
من که رخشندگی جوهر ایمانم سوخت ۱۰