شماره ۵۴ - نگه به چشم نهان و ز جبهه چین پیداست

نگه به چشم نهان و ز جبهه چین پیداست
شگرفی تو ز انداز مهر و کین پیداست ۱

نظاره عرض جمالت ز نوبهار گرفت
شکوه صاحب خرمن ز خوشه چین پیداست ۲

رسید تیغ توام بر سر و ز سینه گذشت
زهی شکفتگی دل که از جبین پیداست ۳

به جرم دیده خونبار کشته ای ما را
ترا ز دامن و ما را ز آستین پیداست ۴

زهی لطافت پرداز سعی ابر بهار
که هر چه در دل بادست از زمین پیداست ۵

فتیله رگ جان سر به سر گداخته شد
ز پیچ و تاب نفسهای آتشین پیداست ۶

نفس گداختن جلوه در هوای قدش
ز خوی فشانی آن روی نازنین پیداست ۷

عیار فطرت پیشینیان ز ما خیزد
صفای باده از این درد ته نشین پیداست ۸

زهی شکوه تو کاندر طراز صورت تو
ز خود برآمدن صورت آفرین پیداست ۹

نهاد نرم ز شیرینی سخن غالب
به سان موم ز اجزای انگبین پیداست ۱۰