شماره ۵۵ - منع ز صهبا چرا باده روان پرور است

منع ز صهبا چرا باده روان پرور است
خوف ز عصیان عبث خواجه شفاعتگر است ۱

پرتو مهر و مه است نور به چشم اندرون
گر چه بود در قدح اصل می از کوثر است ۲

عهد جوانی گذشت توبه نکردم هنوز
باده به پیران سری نیک به من در خور است ۳

ای به من آویخته پاره ای از جا بگرد
تا نفتد بر زمین باده که در ساغر است ۴

هند به هنگام دی خوش بود آب و هواش
ور نه بود گل ز گل محمل گل خوشتر است ۵

ای که ز نظاره حسن بتان مانعی
چشم تو گر بسته اند رو که دو گوشم کر است ۶

خسته یار خودم باغ و بهار خودم
هر مژه خونفشان شاخ گل احمر است ۷

صبح رسید از هوا مرغ همایون هما
گفت که مکتوب تو در خور این شهپر است ۸

گفتم اگر خوش کنی ور نکنی حرف من
بال تو از بهر دوست مروحه را در خور است ۹

ور به سوی جاوره می روی البته رو
سایه به فرقش فگن آن که همایون فر است ۱۰

نامه من سوی دوست خانجهان خان ببر
آن که ز پهلوی دوست نامی و نام آور است ۱۱

خود ز کف نامه بر نامه ستاند به مهر
آن که مهان را مه است آن که سران را سر است ۱۲

ابر بهارش مخوان بحر روانش مدان
محتشم الدوله را دست و دلی دیگر است ۱۳

آن شه خوبان چرا ناز ز افسر کشد
خود کله از فرخی بر سر او افسر است ۱۴

نامه که بی نام اوست طایر بی بال و پر
شعر که بی مدح اوست شاهد بی زیور است ۱۵

مدح چنین شه نشان سهل شمارد همی
غالب وحشی نگر کش چه هوا در سر است ۱۶