شماره ۷۳ - لذت عشقم ز فیض بینوایی حاصلست

لذت عشقم ز فیض بینوایی حاصلست
آنچنان تنگست دست من که پنداری دلست ۱

هم به قدر جوشش دریا تنومندست موج
تیغ سیراب از روانی های خون بسملست ۲

وای لب گر دل ز تاب تشنگی نگدازدم
میگساران مست و من مخمور و ساقی غافلست ۳

در خم بند تغافل نالم از بیداد عمر
پرده ساز فغانم پشت چشم قاتلست ۴

بس که ضبط مشق غم فرسود اعضای مرا
راز دل از همنشینانم نهفتن مشکلست ۵

شهری دل نیست گر حسرت مر اینجا از چه رو
چشم اهل دل زبان دان نگاه سائلست ۶

با همه نزدیکی از وی کام دل نتوان گرفت
تشنه ما بر کنار آب جو پا در گلست ۷

در نورد گفتگو از آگهی وامانده ایم
پیچ و تاب ره نشان دوری سر منزلست ۸

عقل در اثبات وحدت خیره می گردد چرا
هر چه جز هستی ست هیچ و هر چه جز حق باطلست؟ ۹

ما همان عین خودیم اما خود از وهم دویی
در میان و غالب ما و غالب حائلست ۱۰