شماره ۱۰۱ - گل را به جرم عربده رنگ و بو گرفت

گل را به جرم عربده رنگ و بو گرفت
راه سخن به عاشق آزرم جو گرفت ۱

لطف خدای ذوق نشاطش نمی دهد
کافر دلی که با ستم دوست خو گرفت ۲

چون اصل کار در نظر همنشین نبود
بیچاره خرده بر روش جستجو گرفت ۳

در خلوتی گشود خیالم ره دعا
کز تنگی بساط نفس در گلو گرفت ۴

شرمنده نوازش گردون نمانده ام
گر چاک دوخت، جامه به مزد رفو گرفت ۵

با خویشتن چه مایه نظرباز بوده است؟
کز من دل مرا به هزار آرزو گرفت ۶

گفتم خود از مشاهده بخشایش آورد
خوش باد حال دوست که حالم نکو گرفت ۷

از یک سبوست باده و قسمت جدا جداست
جمشید جام برد و قلندر کدو گرفت ۸

فرمانروا نگشت مسلمان به هیچ عصر
گر رفت مغ ز میکده، ترسا فرو گرفت ۹

ایمان اگر به خوف و رجا کردم استوار
اخلاص در نمود وفایم دورو گرفت ۱۰

هر فتنه در نشاط و سماع آورد مرا
گویی فلک به عربده هنجار او گرفت ۱۱

رضوان چو شهد و شیر به غالب حواله کرد
بیچاره باز داد و می مشکبو گرفت ۱۲