شماره ۱۱۸ - بی دل نشد ار دل به بت غالیه مو داد

بی دل نشد ار دل به بت غالیه مو داد
گویی مگر آن دل که ز من برد به او داد ۱

سخته ست دل غیر وگر از ننگ نگویی
برگشتن مژگان تو گوید که چه رو داد ۲

شایسته همین ما و تو بودیم که تقدیر
ما را سخن نغز و ترا روی نکو داد ۳

ساقی دگرم بود به میخانه ز مسجد
می یک دو قدح بود و فریبم به سبو داد ۴

برخیز که دلجویی من بر تو حرام ست
ای آن که ندانی خبرم زان سر کو داد ۵

زین ساده دلی داد که چون دید به خوابم
ترسید خود و مژده مرگم به عدو داد ۶

حسن تو به ساقیگری آیین نشناسد
مست آمد و یکبار دو ساغر ز دو سو داد ۷

در گلشنم و آرم از آن روی نکو یاد
در دوزخم و خواهم از آن تندی خو داد ۸

گفتن سخن از پایه غالب نه ز هوش ست
امروز که مستم خبری خواهم ازو داد ۹