شماره ۱۲۹ - ذوقش به وصل گر چه زبانم ز کار برد

ذوقش به وصل گر چه زبانم ز کار برد
لب در هجوم بوسه ز پایش نگار برد ۱

تا خود به پرده ره ندهد کامجوی را
در پرده رخ نمود و دل از پرده دار برد ۲

گفتند حور و کوثر و دادند ذوق کار
منع ست نام شاهد و می آشکار برد ۳

نعش مرا بسوز کم از برهمن نیم
ننگ نسوختن نتوان در مزار برد ۴

گل چهره برفروخت بدان سان که بارها
پروانه را هوس به سر شاخسار برد ۵

دادم به بوسه جان و خوشم کان بهانه جوی
نرخش دو چند کرد و شگرفی به کار برد ۶

می داد و بذله جست مگر ابر و قلزمیم
کاورد قطره و گهر شاهوار برد ۷

تا فتنه راز گردش چشم سیاه گفت
کینی که داشتم به دل از روزگار برد ۸

پیشم از آن بپرس که پرسی و اهل کوی
گویند خسته زحمت خود زین دیار برد ۹

نازم فریب صلح که غالب ز کوی تو
ناکام رفت و خاطر امیدوار برد ۱۰