شماره ۱۲۸ - کو فنا تا همه آلایش پندار برد

کو فنا تا همه آلایش پندار برد
از صور جلوه و از آینه زنگار برد ۱

شب ز خود رفتم و بر شعله گشودم آغوش
کو بدآموز که پیغاره به دلدار برد ۲

گفته باشی که به هر حیله در آتش فگنش
غیر می خواست مرا بی تو به گلزار برد ۳

باز چسبیده لب از جوش حلاوت با هم
مرگ مشکل که ز ما لذت گفتار برد ۴

عشوه مرحمت چرخ مخر کاین عیار
یوسف از چاه برآرد که به بازار برد ۵

شوق گستاخ و تو سرمست بدان رسوایی
هان ادایی که دل و دست من از کار برد ۶

خونچکانست نسیم از اثر ناله من
کیست کز سعی نظر پی به در یار برد ۷

تو نیایی به لب بام و به کوی تو مدام
دیده ذوق نگه از روزن دیوار برد ۸

ناز را آینه ماییم بفرما تا شوق
به تو از جانب ما مژده دیدار برد ۹

مژه ات سفت دل و رفت نگاه تو فرو
کز ضمیرم گله سرزنش خار برد ۱۰

خاکی از رهگذر دوست به فرقم ریزید
تا ز دل حسرت آرایش دستار برد ۱۱

می زند دم ز فنا غالب و تسکینش نیست
بو که توفیق ز گفتار به کردار برد ۱۲