شماره ۱۴۳ - خوشا که گنبد چرخ کهن فرو ریزد

خوشا که گنبد چرخ کهن فرو ریزد
اگر چه خود همه بر فرق من فرو ریزد ۱

بریده ام ره دوری که گر بیفشانم
به جای گرد، روان از بدن فرو ریزد ۲

ز جوش شکوه بیداد دوست می ترسم
مباد مهر سکوت از دهن فرو ریزد ۳

دهد به مجلسیان باده و به نوبت من
به من نماید و در انجمن فرو ریزد ۴

مرا چه قدر به کویی که نازنینان را
غبار بادیه از پیرهن فرو ریزد ۵

ز خارخار چنین کس چه نالمی که خسک
به رختخواب گل و یاسمن فرو ریزد ۶

ترا که عالم نازی به غمزه بستاید
کسی که گل به کنار چمن فرو ریزد ۷

مکن به پرسشم از شکوه منع کاین خونی ست
که خود ز زخم دم دوختن فرو ریزد ۸

به من بساز و بدان غمزه می به جام مریز
که هوشم از سر و تابم ز تن فرو ریزد ۹

بترس زانکه به محشر ز طره طرار
دل شکسته ام از هر شکن فرو ریزد ۱۰

به ذوق باده ز بس آب در دهن گردد
می نخورده مرا از دهن فرو ریزد ۱۱

رواست غالب اگر «در قائلش » گویی
که از لبش ز روانی سخن فرو ریزد ۱۲