شماره ۱۴۷ - هر ذره را فلک به زمین بوس می رسد

هر ذره را فلک به زمین بوس می رسد
گر خاک راست دعوی ناموس می رسد ۱

زان می که صاف آن به بتان وقف کرده اند
درد ته پیاله به طاووس می رسد ۲

زین سان که خو گرفته عاشق کشی ست حسن
مر شمع را شکایت فانوس می رسد ۳

خود پیش خود کفیل گرفتاری منست
هر دم به پرسش دل مأیوس می رسد ۴

بیرون میا ز خانه به هنگام نیمروز
رشک آیدم که سایه به پابوس می رسد ۵

ارباب جاه را ز رعونت گزیر نیست
کاین نشئه از شراب خم کوس می رسد ۶

گفتم به وهم پرسش عبرت برای چه؟
گفتا ز طوف دخمه کاووس می رسد ۷

سجاده رهن می نپذیرفت میفروش
کاین را نسب به خرقه سالوس می رسد ۸

خون موجزن ز مغز رگ جان ندیده ای
دانی که از تراوش کیموس می رسد ۹

خشکست گر دماغ ورع غالبا چه بیم
کز ذوق سودن کف افسوس می رسد ۱۰