شماره ۱۵۷ - نهم جبین به درش آستان بگرداند

نهم جبین به درش آستان بگرداند
نشینمش به سر ره عنان بگرداند ۱

اگر شفاعت من در تصورش گذرد
به بزم انس رخ از همدمان بگرداند ۲

به بزم باده به ساقیگری ازو چه عجب
که پیر صومعه را در میان بگرداند؟ ۳

اگر نه مایل بوس لب خودست چرا
به لب چو تشنه دمادم زبان بگرداند؟ ۴

به بند دام بلای تو صعوه را گردون
هما به گرد سر آشیان بگرداند ۵

چو غمزه تو فسون اثر فرو خواند
بلای راهزن از کاروان بگرداند ۶

بهار را ز رخت تا چه رنگ در نظرست؟
که دم به دم ورق ارغوان بگرداند ۷

تو نالی از خله خار و ننگری که سپهر
سر حسین علی بر سنان بگرداند ۸

برو به شادی و اندوه دل منه که قضا
چو قرعه بر نمط امتحان بگرداند، ۹

یزید را به بساط خلیفه بنشاند
کلیم را به لباس شبان بگرداند ۱۰

اگر به باغ ز کلکم سخن رود غالب
نسیم روی گل از باغبان بگرداند ۱۱