شماره ۱۶۶ - عجب که مژده دهان رو به سوی ما آرند

عجب که مژده دهان رو به سوی ما آرند
کدام مژده که آرند و از کجا آرند؟ ۱

ز دوستان نبود خوشنما درین هنگام
که وایه بهر گدای شکسته پا آرند ۲

ز غم چنان شده ام مضمحل که اعدا را
سزد که گنج گهر بهر رونما آرند ۳

نه روی خواستن از حق بود جز آنان را
که بنده وار همی طاعتش بجا آرند ۴

نه بی رضای خدا کارها روان گردد
سپهر و انجم اگر ساز مدعا آرند ۵

نماند ساز مرا هیچ نغمه همنفسان
جز آن که برشکنندش چو در نوا آرند ۶

نخست عمر دگر خواهد از خدا غالب
اگر نوید پذیرایی دعا آرند ۷