شماره ۱۶۵ - پروا اگر از عربده دوش نکردند

پروا اگر از عربده دوش نکردند
امشب چه خطر بود که می نوش نکردند ۱

در تیغ زدن منت بسیار نهادند
بردند سر از دوش و سبکدوش نکردند ۲

از تیرگی طره شبرنگ نظرها
پرواز در آن صبح بناگوش نکردند ۳

داغ دل ما شعله فشان ماند به پیری
این شمع شب آخر شد و خاموش نکردند ۴

روزی که به می زور و به نی شور نهفتند
اندیشه به کار خرد و هوش نکردند ۵

گر داغ نهادند وگر درد فزودند
نازم که به هنگامه فراموش نکردند ۶

خون می خورم از حسن که این گنج روان را
در کار تهیدستی آغوش نکردند ۷

اکنون خطری نیست که تا پر نشد از دل
خود چاه زنخدان تو خس پوش نکردند ۸

گر خود به غلامی نپذیرند گدا باش
بر در بزن آن حلقه که در گوش نکردند ۹

غالب ز تو آن باده که خود گفت نظیری
«در کاسه ما باده سرجوش نکردند» ۱۰