شماره ۱۷۶ - چه خیزد از سخنی کز درون جان نبود

چه خیزد از سخنی کز درون جان نبود
بریده باد زبانی که خونچنان نبود ۱

حکیم ساقی و می تند و من ز بدخویی
ز رطل باده به خشم آیم ار گران نبود ۲

نگفته ام ستم از جانب خداست ولی
خدا به عهد تو بر خلق مهربان نبود ۳

ز نازکی نتواند نهفت راز مرا
خیال بوسه بر آن پای بی نشان نبود ۴

چو عشرتی که کند فاسق تنک مایه
ز زخم خون به زبان لیسم ار روان نبود ۵

ز خویش رفته ام و فرصتی طمع دارم
که باز گردم و جز دوست ارمغان نبود ۶

زمام ناقه به دست تصرف شوق ست
به سوی قیس گرایش ز ساربان نبود ۷

فرو برد نفس سرد من جهنم را
اگر نشاط عطای تو در میان نبود ۸

مرا که لب به طلب آشنا نخواسته ای
روا مدار که شاهد ضمیردان نبود ۹

امید بلهوس و حسرت من افزون شد
ازین نوید که اندوه، جاودان نبود ۱۰

به التفات نگارم چه جای تهنیت ست
دعا کنید که نوعی ز امتحان نبود ۱۱

عجب بود سر همخوابی کسی غالب
مرا که بالش و بستر ز پرنیان نبود ۱۲